Ավետիք Իսահակյան, 1917թ., սեպտեմբերի 6, Ժնև
Ավետիք Իսահակյան, 1917թ., սեպտեմբերի 6, Ժնև
Avetik Isahakyan
Avetik Isahakyan

Related works

Avetik Isahakyan
Poem

Ես որ մեռնիմ` ինձ կթաղեք

Ես որ մեռնիմ` ինձ կթաղեքԱլագյազի լանջերում,Որ Մանթաշից հովերը գան,Վրաս հևան ու երթան, Գերեզմանիս չորս դին փռվինՑորեն արտերն ու ցոլան,Եվ ուռիներն` մա…
Avetik Isahakyan
Poem

Փշե-պսակը ճակտիս կըդնեմ

Փշե-պսակը ճակտիս կըդնեմՈւ ջինջ սրտով ամբոխի մեջ,Ու վեհ մտքերով նրա վրենԿըթափառեմ ոլո˜ր-մոլո˜րԵրկրի բոլոր ոլորտում… - Եվ ի՞նչն է ի…
Avetik Isahakyan
Poem

Ծառիս վրա մի գորշ թռչուն

Եղբորս որդու` Իսահակ Իսահակյանի IԾառիս վրա մի գորշ թռչուն`Կտուցն առած թևի տակ`Կուչ է եկել ու …
Avetik Isahakyan
Poem

Ուրտեղ սիրուն կին կտեսնեմ

Ուրտեղ սիրուն կին կտեսնեմ, կնորանան դարդերըս.Ու երբ անուշ երգ կլսեմ, կըխորանան դարդերըս.Սահման չունին, դարման չունին, …
Avetik Isahakyan
Poem

Յա՛ր, աչերըդ արեգական

Յա՛ր, աչերըդ արեգական շողքով վառված ծովի նըման,Աբրեշումե մազերդ արձակ ծո՛ւփ-ծո՛ւփ կըտան հովի նըման,Վար կընայես խղճուկ գերուդ …
Avetik Isahakyan
Poem

Շոպենի թաղման քայլերգը

Մի շքեղ, սիրուն երիտասարդիԹաղման թափորն էր:Սգանվագը հնչում էր տխուր.Գնում էինք լուռ,Դանդաղ, մտազբաղ`Եվ նվագի մեջ լսվում էր, կարծես,Հուսաբեկ ձայնը թշվ…
Avetik Isahakyan
Fairy tale

Աղա Նազարը

Նազարը մի փոքրիկ գյուղի գզիր էր, ծույլ ու աղքատ և մանավանդ շատ վախկոտ մարդու մեկն էր, բայց սիրում էր մեծ-մեծ խոսել և գլուխ գովել: Հաստլիկ ու կարճ էր …
Avetik Isahakyan
Poem

Գիշերն եկավ, զով – հովն ընկավ

Գիշերն եկավ, զով – հովն ընկավ,Աստղունքն լուսնին ձայն տվին.Լուսնյակն ելավ, մով – ծովն ընկավ,Հավքերն ինձի ձայն տվին: Ես վեր ելա ոգի առած`Զ…
Avetik Isahakyan
Poem

Լուռ է ու խավար

Լուռ է ու խավար,Ասես` ողջ աշխարհԴարձել է միայնԱննյութ գաղափար: Բայց հանկարծ մի ձայնԱկանջումս հնչեց.Այդ մա՞յրս էր արդյոքԻմ բախտը հիշեցԻր սուրբ աղոթքո…
Avetik Isahakyan
Poem

Ռավեննայում

Արարատի ծեր կատարինԴար է եկել, վայրկյանի պես,Ու անցել: Անհուն թվով կայծակներիՍուրն է բեկվել ադամանդին,Ու անցել: Մահախուճապ սերունդներիԱչքն է դիպել …
Avetik Isahakyan
Poem

Մարդու տենչանքն է` հավիտյան ապրել

Մարդու տենչանքն է` հավիտյան ապրելԵվ լինել աստված տիեզերաշեն,Ամենակարող, ամենահզորԵվ ամենագետ: 1957, հունիսԵրևան
Avetik Isahakyan
Poem

Հիմա հեռավոր, վեհ Հիմալայան

Հիմա հեռավոր, վեհ ՀիմալայանԱյն երկնասըլաց, վես բարձունքներում.Հախուռըն, ինչպես ալեկոծ օվկիան,Հոծ, սոսկավիթխար ամպերն են եռում: Եվ մըրըրկահույզ ամպրո…
Avetik Isahakyan
Poem

Ա˜խ, ես սիրու ճամփի ափում

Ա˜խ, ես սիրու ճամփի ափումՄենակ բուսած վայրի վարդ եմ.Անց ու դարձի փոշին ծփունՎերաս իջած, կորած վարդ եմ: Սիրունները պարտեզներիՔնքուշ պահած…
Avetik Isahakyan
Poem

Քո ունքերդ, իմ սիրեկան

Քո ունքերդ, իմ սիրեկան,Կեռ են դահճի սրի նման: Աշխարհը` սուտ երազ ու սին,Թող որ խմեմ, իմ սիրեկան,Շրթունքներիդ կարմիր գինին, -Գլուխս զարկ դահճի նման&h…
Avetik Isahakyan
Poem

Նա մի փոքրիկ աղջիկ է

Նա մի փոքրիկ աղջիկ է`Լուսափթիթ աղավնի,Կհանդիպեմ ամեն օր,Խելքս գլխես կտանի: Ո՞ւրկից կըգա, չգիտեմ,Ո՞վ է, ի՞նչ է, ո՞ւր կերթա.-Կուզեմ ընկնեմ ետևեն,Երթամ…